Ένας οργανισμός με πολλαπλές εγκαταστάσεις συνήθως δεν έχει έλλειψη σε χρήση ΑΙ, αλλά έλλειψη σε επισκόπηση. Κάθε εγκατάσταση κάνει τις δικές της επιλογές, συνάπτει τις δικές της συνδρομές ή αφήνει τις ομάδες να ψάξουν μόνες τους τι είναι χρήσιμο. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύνολο εφαρμογών που πουθενά δεν είναι καταγραμμένο στο σύνολό του. Πριν υπάρξει κάτι για ταξινόμηση ή αναφορά, αυτό το σύνολο πρέπει πρώτα να υπάρξει ως λίστα — με τα ίδια σταθερά δεδομένα ανά εφαρμογή, ανεξάρτητα από ποια εγκατάσταση το αναφέρει.
Για κάθε εφαρμογή καταγράφετε κατ' αρχήν: το όνομα και τον προμηθευτή, την εγκατάσταση ή το τμήμα όπου χρησιμοποιείται, ποιος διαχειρίζεται ή έχει προμηθευτεί την εφαρμογή, για τι χρησιμοποιείται, ποια δεδομένα εισάγονται σε αυτήν, και αν η εφαρμογή λαμβάνει αποφάσεις αυτόνομα ή απλώς υποστηρίζει. Αυτή η τελευταία διάκριση καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το επίπεδο κινδύνου: ένα εργαλείο που αναδιατυπώνει κείμενο αξιολογείται διαφορετικά από ένα σύστημα που επιλέγει υποψηφίους ή αξιολογεί αιτήσεις πίστωσης.
Σε πολλαπλές εγκαταστάσεις προστίθεται ένα επιπλέον πεδίο: αν η εφαρμογή αποκτήθηκε τοπικά ή διανεμήθηκε κεντρικά. Αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη για να διαπιστωθεί αν ο ίδιος κίνδυνος έχει προκύψει σε πολλαπλά σημεία ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, ή αν μία απόφαση έχει διαδοθεί σε ολόκληρο τον οργανισμό.
Το πρώτο σημείο όπου θα αναζητούσατε είναι το τμήμα IT, και αυτή η λίστα είναι καλό σημείο εκκίνησης — αλλά όχι το τελικό σημείο. Γιατί η λίστα του τμήματος IT δεν είναι σωστή σε έναν οργανισμό με πολλαπλές εγκαταστάσεις εξηγεί ότι οι κεντρικά διαχειριζόμενες άδειες καλύπτουν μόνο ένα μέρος της χρήσης. Εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούν δική τους πιστωτική κάρτα για μια συνδρομή, ή ομάδες που χρησιμοποιούν δωρεάν έκδοση ενός εργαλείου, δεν εμφανίζονται πουθενά σε μια κεντρική διαχείριση. Η επισκόπηση που δημιουργείτε πρέπει λοιπόν να συνδυάζει πολλαπλές πηγές, όχι μία.
Εκτός από τη λίστα IT, τα οικονομικά δεδομένα δίνουν ένα άλλο είδος ένδειξης. Τι αποκαλύπτουν τα δεδομένα προμηθειών και αδειών σε έναν οργανισμό περιγράφει πώς τα τιμολόγια, οι συνδρομές και οι δαπάνες πιστωτικών καρτών ανά εγκατάσταση δίνουν ενδείξεις για εφαρμογές που έχουν αποκτηθεί εκτός της κεντρικής προμήθειας. Αυτό είναι ιδιαίτερα σχετικό σε πολλαπλές εγκαταστάσεις: η τοπική προμήθεια συχνά γίνεται μέσω άλλων καναλιών από την κεντρική IT, και ακριβώς εκεί προκύπτει το μεγαλύτερο μέρος της ελλιπούς εικόνας.
Καμία λίστα — τεχνική ή οικονομική — δεν σας λέει για τι πραγματικά χρησιμοποιείται μια εφαρμογή. Αυτό το γνωρίζουν μόνο οι άνθρωποι που εργάζονται με αυτή καθημερινά. Πώς το ζητάτε από τους εργαζομένους χωρίς συνέπειες σε έναν οργανισμό εξετάζει την προϋπόθεση που καθορίζει την επιτυχία ή την αποτυχία αυτού του βήματος: όποιος αισθάνεται ότι μια απάντηση μπορεί να έχει συνέπειες, απαντά ελλιπώς ή καθόλου. Σε πολλαπλές εγκαταστάσεις αυτό είναι επιπλέον σημαντικό, επειδή οι τοπικές συνήθειες μπορούν να διαφέρουν σημαντικά και μια εθνική έρευνα εύκολα εξαλείφει αυτές τις διαφορές.
Εκτός από συζητήσεις και τιμολόγια, το υπάρχον περιβάλλον IT περιέχει συχνά ήδη ενδείξεις που κανείς δεν έχει αναγνωρίσει ως τέτοιες: δικτυακή κίνηση προς συγκεκριμένους τομείς, νέες επεκτάσεις περιηγητή, ή συνδέσεις API που έχουν δημιουργηθεί κάπου. Ποια σήματα IT είναι χρησιμοποιήσιμα σε έναν οργανισμό με πολλαπλές εγκαταστάσεις δείχνει ποια από αυτά τα σήματα λένε κάτι για τη χρήση ΑΙ και ποια είναι θόρυβος. Για έναν οργανισμό με πολλαπλές εγκαταστάσεις αυτό είναι ένας τρόπος να διαπιστωθεί αν το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά σημεία, χωρίς να έχει ερωτηθεί κάθε εγκατάσταση ξεχωριστά.
Όταν τα δεδομένα ανά εφαρμογή έχουν συγκεντρωθεί — προέλευση, σκοπός χρήσης, σχετικά δεδομένα, διαχειριστής, εγκατάσταση — μπορεί να ξεκινήσει η ταξινόμηση. Δεν αξίζει κάθε εφαρμογή την ίδια προσοχή: ένα εργαλείο που συνοψίζει εσωτερικά πρακτικά ζυγίζει διαφορετικά από ένα σύστημα που επηρεάζει πελάτες ή εργαζομένους. Αυτή η ζύγιση εξαρτάται από τι κάνει η εφαρμογή, όχι από πόσοι άνθρωποι τη χρησιμοποιούν ή πότε αποκτήθηκε.
Αυτή η καταγραφή είναι μια συνεχής διαδικασία, όχι μια στιγμιαία εικόνα. Οι εγκαταστάσεις προσθέτουν εφαρμογές, οι προμηθευτές αλλάζουν λειτουργίες, και ό,τι σήμερα είναι υποστηρικτικό, μπορεί αύριο να λαμβάνει αποφάσεις αυτόνομα. Η επισκόπηση που δημιουργείτε πρέπει λοιπόν να είναι επαναλήψιμη: οι ίδιες ερωτήσεις, τα ίδια πεδία, κάθε φορά ξανά σε όλες τις εγκαταστάσεις.
Το Responsible AI Scan έχει σκοπό να δομήσει αυτή την καταγραφή: τα ίδια σταθερά πεδία ανά εφαρμογή, συμπληρωμένα με σήματα IT, δεδομένα προμηθειών και συζητήσεις με εργαζομένους, καταλήγοντας σε μια ταξινόμηση που ευθυγραμμίζεται με την υπάρχουσα δομή κινδύνου του οργανισμού. Το scan βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος θέλει να εργαστεί με αυτό μόλις γίνει διαθέσιμο, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
Μόλις γίνει σαφές ποιες εφαρμογές λειτουργούν ανά εγκατάσταση και τι κάνουν, το επόμενο ερώτημα προκύπτει φυσικά: ποιο μέρος της εργασίας που υποστηρίζουν αυτές οι εφαρμογές μπορεί στην πραγματικότητα να αναληφθεί από ΑΙ. Αυτό είναι διαφορετικό ερώτημα από τη διακυβέρνηση — δεν αφορά τον κίνδυνο και την αποδεικνυόμενη συμμόρφωση, αλλά το περιεχόμενο της εργασίας. Το werkscan του FTE TO AI υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναληφθεί από ΑΙ, και συνδέεται έτσι με την επισκόπηση που έχετε δημιουργήσει με αυτή την καταγραφή.
Vraag maar. Governance begint bij weten wat er draait — ook wat niemand heeft goedgekeurd.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.