Ο κατασκευαστικός κλάδος γνωρίζει έναν διαχωρισμό που λίγοι άλλοι κλάδοι έχουν τόσο έντονο: το γραφειακό έργο και το έργο στο εργοτάξιο. Στο γραφείο σχεδίασης, στην κοστολόγηση και στη διαχείριση έργων, η χρήση AI κινείται προς την ίδια κατεύθυνση όπως και σε άλλες γραφειακές εργασίες: κείμενο, υπολογιστικές εργασίες, έλεγχος σχεδίων, σύνταξη προσφορών. Στο εργοτάξιο αυτό καθαυτό, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί εργάζεται κανείς λιγότερο με γλώσσα και κείμενο και περισσότερο με εικόνα, προγραμματισμό και εφοδιαστική — φωτογραφίες πρόοδου που αναλύονται, προγραμματισμός υλικών που βελτιστοποιείται, έλεγχοι ασφαλείας που υποστηρίζονται με κάμερες. Η σχέση μεταξύ αυτών των δύο κόσμων καθορίζει πού βρίσκεται ο κίνδυνος: όχι ισομερώς κατανεμημένος, αλλά συγκεντρωμένος στα σημεία όπου λαμβάνονται αποφάσεις που εκ των υστέρων δεν μπορούν πλέον να αναιρεθούν — ένας λανθασμένος υπολογισμός διαστάσεων, μια λανθασμένα ερμηνευμένη έκθεση εδάφους, ένα σχέδιο που προωθείται προς εκτέλεση χωρίς έλεγχο.
Οι κατασκευαστικές εταιρείες συνεργάζονται με πολλούς υπεργολάβους, ανεξάρτητους σχεδιαστές και ομάδες έργου που συγκροτούνται ανά έργο. Αυτό κάνει πιο δύσκολο να δει κανείς τι AI χρησιμοποιείται, καθώς μέρος αυτής της χρήσης δεν γίνεται σε εξοπλισμό της εταιρείας ή εντός εταιρικών λογαριασμών. Ένας κοστολόγος που χρησιμοποιεί ένα εργαλείο υπολογισμών στο προσωπικό του laptop, ένας σχεδιαστής που χρησιμοποιεί πρόγραμμα σχεδίασης με λειτουργία AI, ένας υπεύθυνος έργου που συμβουλεύεται ένα chatbot σχετικά με μια συμβατική ρήτρα — τίποτα από αυτή τη χρήση δεν εμφανίζεται σε λίστα αδειών χρήσης, και κανείς δεν την έχει ποτέ εγκρίνει ή απορρίψει ρητά. Αυτό δεν είναι ζήτημα αμέλειας· είναι συνέπεια του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένος ο κλάδος. Όποιος θέλει να γνωρίζει τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, πρέπει να το ρωτήσει τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά, και αυτό πετυχαίνει μόνο εάν η διατύπωση ερωτήσεων δεν οδηγεί αμέσως σε διόρθωση.
Δεν έχουν όλες οι εφαρμογές AI στον κατασκευαστικό κλάδο το ίδιο βάρος. Ένα εργαλείο που συνοψίζει email είναι διαφορετικό από ένα εργαλείο που ελέγχει έναν στατικό υπολογισμό ή ένα σύστημα που παραγγέλνει αυτόνομα υλικό βάσει δεδομένων αποθέματος. Η διακυβέρνηση σε αυτόν τον κλάδο ξεκινά με τη διάκριση αυτών των ρόλων: πού χρησιμοποιείται το AI ως εργαλείο βοήθειας σε κειμενική εργασία, πού χρησιμοποιείται για την παραγωγή ή τον έλεγχο τεχνικού περιεχομένου, και πού λαμβάνει μια απόφαση με οικονομικές ή φυσικές συνέπειες χωρίς την παρεμβολή ανθρώπου. Αυτή η κατηγοριοποίηση καθορίζει ποιο επίπεδο εποπτείας απαιτείται, και αυτό το επίπεδο διαφέρει σημαντικά μεταξύ ενός βοηθού προγραμματισμού και ενός εργαλείου που αξιολογεί σχέδια ως προς τη στατική συνέπεια.
Ο κατασκευαστικός κλάδος λειτουργεί με κύριους αναδόχους, υπεργολάβους, αρχιτέκτονες, συμβουλευτικά γραφεία και προμηθευτές, και η χρήση AI μπορεί να εμφανιστεί σε καθένα από αυτά τα επίπεδα. Όταν προκύψει σφάλμα λόγω ενός υπολογισμού που δημιουργήθηκε από AI ή ενός σχεδίου που δημιουργήθηκε αυτόματα, δεν είναι πάντα αμέσως σαφές ποιος είναι υπεύθυνος για τι: το μέρος που χρησιμοποίησε το μοντέλο, το μέρος που εγκρίνει το αποτέλεσμα ή το μέρος που παρέλαβε το τελικό αποτέλεσμα. Η διακυβέρνηση εδώ δεν σημαίνει τον αποκλεισμό της χρήσης AI στην αλυσίδα, αλλά την καταγραφή του ποιος εκτελεί ποιο βήμα ελέγχου και πώς αυτό το βήμα είναι αποδεδειγμένο, ώστε σε περίπτωση διαφωνίας ή περιστατικού να μπορεί να ανασυσταθεί τι συνέβη και βάσει ποιας πληροφορίας ελήφθη μια απόφαση.
Η ερώτηση "χρησιμοποιείτε AI στη δουλειά σας" δίνει συχνά στον κατασκευαστικό κλάδο αρνητική απάντηση, ακόμη και όταν η απάντηση θα έπρεπε στην πραγματικότητα να είναι καταφατική. Αυτό δεν οφείλεται σε απροθυμία αλλά σε αβεβαιότητα: οι άνθρωποι δεν είναι σίγουροι αν αυτό μετράει ως 'AI', ή φοβούνται ότι μια ειλικρινής απάντηση θα έχει συνέπειες για τη θέση τους ή για τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείται η εργασία τους. Μια προσέγγιση διακυβέρνησης που λειτουργεί ξεκινά, επομένως, όχι με μια απαγόρευση αλλά με μια απογραφή ανεξάρτητη από την αξιολόγηση — μόνο όταν είναι σαφές τι συμβαίνει, μπορεί να καθοριστεί ποια πολιτική ταιριάζει λογικά και ποια ταξινόμηση κινδύνου αντιστοιχεί σε κάθε εφαρμογή.
Ο κατασκευαστικός κλάδος διαθέτει ήδη εκτενή συστήματα ποιότητας και ασφάλειας, από πιστοποίηση μέχρι εποπτεία της στατικής ασφάλειας. Η διακυβέρνηση AI δεν χρειάζεται να γίνει ξεχωριστό κύκλωμα δίπλα σε αυτή τη δομή· λειτουργεί καλύτερα όταν συνδέεται με τις υπάρχουσες κατηγορίες κινδύνου και τις γραμμές αναφοράς, ώστε μια εφαρμογή AI με επίπτωση στη στατική ασφάλεια να αξιολογείται στην ίδια γραμμή με άλλους κινδύνους με συγκρίσιμη επίπτωση, αντί σε ένα νέο, ξεχωριστό πλαίσιο.
Ο συνδυασμός γραφειακής εργασίας και πρακτικής εργασίας, καθώς και μιας αλυσίδας με πολλά ξεχωριστά μέρη, δεν είναι μοναδικός στον κατασκευαστικό κλάδο. Συγκρίσιμα μοτίβα εμφανίζονται στον κλάδο εγκαταστάσεων, όπου η τεχνική και η διοίκηση επίσης αλληλεπικαλύπτονται, στη μεταποιητική βιομηχανία, όπου ο προγραμματισμός παραγωγής και η μηχανική χρησιμοποιούν AI με τον δικό τους τρόπο, και στον κλάδο μεταφορών, όπου ο προγραμματισμός και η εφοδιαστική έχουν συγκρίσιμο ρόλο όπως στο εργοτάξιο. Όποιος εργάζεται σε έναν από αυτούς τους κλάδους, αναγνωρίζει πιθανώς μέρος των ίδιων ερωτημάτων.
Μια απογραφή της χρήσης AI και μια ταξινόμηση κατά κίνδυνο δίνουν απάντηση στο ερώτημα τι συμβαίνει και πού απαιτείται εποπτεία. Δεν δίνουν απάντηση στο ερώτημα πόσο από την ίδια την εργασία, ανά εργασία, είναι κατάλληλο να ανατεθεί στο AI. Για κατασκευαστικές εταιρείες που θέλουν να γνωρίζουν πού στη διαδικασία — από κοστολόγηση έως προγραμματισμό έως διοίκηση — το AI μπορεί να κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά, αυτό είναι διαφορετικό ερώτημα από ό,τι μπορεί να απαντήσει μόνο η διακυβέρνηση. Η σάρωση εργασιών του FTE TO AI υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναληφθεί, ως συμπλήρωμα στην επισκόπηση που προσφέρει η Responsible AI Scan.
Vraag maar. Governance begint bij weten wat er draait — ook wat niemand heeft goedgekeurd.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.