Ο κλάδος εγκαταστάσεων αποτελείται από έναν συνδυασμό που λίγοι άλλοι τομείς γνωρίζουν: πολλή φυσική εργασία στο εξωτερικό τμήμα, και παράλληλα ένα εσωτερικό τμήμα που υπολογίζει, προγραμματίζει και διαχειρίζεται. Αυτοί οι δύο κόσμοι χρησιμοποιούν την AI με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό. Το εξωτερικό τμήμα εργάζεται με διάγνωση βλαβών, τεχνικά εγχειρίδια και ενίοτε με αναγνώριση εικόνας για επιθεωρήσεις. Το εσωτερικό τμήμα εργάζεται με προσφορές, υπολογισμούς, προγραμματισμό τεχνικών και επικοινωνία με πελάτες και υπεργολάβους. Εκεί όπου σε ένα τμήμα η AI είναι κυρίως ένα εργαλείο υποστήριξης μιας εργασίας, στο άλλο τμήμα αποτελεί έναν κρίκο σε μια αλυσίδα αποφάσεων που καταλήγει τελικά σε ένα τιμολόγιο ή μια σύμβαση.
Αυτή η αναλογία — περισσότερη εκτελεστική εργασία από τη μία πλευρά, περισσότερη διοικητική και εμπορική εργασία από την άλλη — καθορίζει πού βρίσκεται ο κίνδυνος. Ένα εργαλείο AI που βοηθά έναν τεχνικό στην ερμηνεία ενός κωδικού βλάβης έχει διαφορετική επίπτωση από ένα εργαλείο που δημιουργεί αυτόματα μια προσφορά τιμής για έναν πελάτη. Όποιος εγκαθιστά AI-governance χωρίς αυτή τη διάκριση, αντιμετωπίζει και τις δύο περιπτώσεις με τον ίδιο τρόπο και έτσι χάνει το σημείο όπου η προσοχή είναι πιο απαραίτητη.
Οι εταιρείες εγκαταστάσεων είναι συχνά οργανισμοί με ένα συμπαγές τμήμα IT και ένα μεγάλο εξωτερικό τμήμα που εργάζεται αυτόνομα. Τεχνικοί, υπολογιστές κόστους και προγραμματιστές αναζητούν οι ίδιοι εργαλεία που διευκολύνουν τη δουλειά τους, χωρίς να προηγείται μια διαδικασία προμήθειας. Ένα δωρεάν chatbot για τη σύνταξη μιας προσφοράς, μια εφαρμογή που αναλύει φωτογραφίες μιας εγκατάστασης, ένα εργαλείο που συνθέτει λίστες υλικών: είναι επιλογές που γίνονται στο πεδίο εργασίας, όχι στα κεντρικά γραφεία.
Αυτό σημαίνει ότι η λίστα που μπορεί να παρέχει το τμήμα IT, σε αυτόν τον κλάδο αποτελεί συχνότερα μια υποεκτίμηση απ' ό,τι σε τομείς με ισχυρότερη κεντρική λειτουργία IT. Όποιος χρησιμοποιεί μόνο αυτή τη λίστα ως βάση για τη governance, χτίζει σε ένα θεμέλιο που δεν είναι πλήρες. Ο μόνος τρόπος να διορθωθεί αυτό είναι να ρωτηθούν οι άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά — και αυτή η συζήτηση αποδίδει μόνο αν δεν συνδέεται με κάποια κύρωση. Ένας τεχνικός που φοβάται μια σημείωση στον φάκελό του, δεν θα αναφέρει το εργαλείο που χρησιμοποιεί για να γράψει πιο γρήγορα μια προσφορά.
Ένα AI-σκαν που αποδίδει δικαιοσύνη σε αυτόν τον κλάδο δεν οργανώνεται ανά τμήμα, αλλά ανά ρόλο και επίπεδο κινδύνου. Ένα εργαλείο που συνοψίζει τεχνική τεκμηρίωση για έναν τεχνικό φέρει διαφορετικό κίνδυνο από ένα εργαλείο που δίνει μια ενδεικτική τιμή σε έναν πελάτη χωρίς ανθρώπινο έλεγχο. Ένα εργαλείο που βελτιστοποιεί τον προγραμματισμό για τον ίδιο τον οργανισμό είναι διαφορετικό από ένα εργαλείο που επεξεργάζεται προσωπικά δεδομένα πελατών μέσω μιας σύνδεσης CRM. Αυτή η κατηγοριοποίηση κάνει ορατό ποιες εφαρμογές απαιτούν προσοχή και ποιες μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς περαιτέρω μέτρα.
Αυτός ο τρόπος θεώρησης επανέρχεται και σε άλλους τομείς με ανάλογη κατανομή εργασίας, όπως φαίνεται σε ό,τι περιγράφεται σχετικά με το AI-governance στον κλάδο μεταφορών, όπου ο προγραμματισμός και η εκτέλεση απέχουν επίσης μεταξύ τους. Σχετική είναι επίσης η σύγκριση με το AI-governance στη μεταποιητική βιομηχανία, καθώς και εκεί συναντάται ένα παραγωγικό περιβάλλον με ένα διοικητικό επίπεδο που έχει άλλους κινδύνους. Και όποιος εξετάζει το AI-governance στο χονδρεμπόριο, βλέπει ένα ανάλογο μοτίβο γύρω από προσφορές, τιμολόγηση και το ερώτημα ποιος φέρει την ευθύνη για αυτό.
Οι εταιρείες εγκαταστάσεων εργάζονται συχνά ήδη με συστήματα ποιότητας, πρωτόκολλα ασφαλείας και απαιτήσεις πιστοποίησης που προκύπτουν από τη φύση της εργασίας. Η AI-governance δεν χρειάζεται να χτιστεί παράλληλα με αυτή τη δομή, αλλά μπορεί να ενσωματωθεί σε αυτήν. Μια κατηγοριοποίηση κινδύνου για εφαρμογές AI συνδέεται με υπάρχουσες αξιολογήσεις κινδύνου· η ευθύνη για ένα εργαλείο AI στη διαδικασία προσφορών ταιριάζει με την υπάρχουσα ευθύνη για την τιμολόγηση. Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζεται ένα νέο σύστημα, αλλά αν το υπάρχον σύστημα έχει επεκταθεί με το ερώτημα: ποιο ρόλο παίζει η AI εδώ, και ποιος είναι υπεύθυνος για αυτό.
Η τρέχουσα νομοθεσία σχετικά με τα συστήματα AI, συμπεριλαμβανομένης της κατηγοριοποίησης και των υποχρεώσεων, μεταβάλλεται και παρακολουθείται αλλού. Αυτό που περιγράφεται σε αυτή τη σελίδα είναι ο μηχανισμός: καταγραφή του τι λειτουργεί, κατηγοριοποίηση ανά ρόλο και κίνδυνο, και ενσωμάτωση αυτού στην υπάρχουσα governance.
Μια απογραφή της χρήσης AI στον κλάδο εγκαταστάσεων δείχνει ποια εργαλεία υπάρχουν και ποιον κίνδυνο συνεπάγονται. Αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα από το ερώτημα ποιο μέρος της εργασίας αυτής καθαυτής — ο υπολογισμός, ο προγραμματισμός, η σύνταξη προσφορών, η διάγνωση βλαβών — είναι κατάλληλο να αναληφθεί από την AI. Αυτό το ερώτημα απαντάται στη σάρωση εργασίας του FTE TO AI, που υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της δουλειάς μπορεί να αναληφθεί και ποιο μέρος παραμένει στον άνθρωπο. Εκεί όπου αυτή η σελίδα αφορά τον έλεγχο επί ό,τι λειτουργεί ήδη, εκείνη η σάρωση αφορά την κατεύθυνση προς την οποία κινείται η εργασία.
Vraag maar. Governance begint bij weten wat er draait — ook wat niemand heeft goedgekeurd.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.