Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν ένα χαρακτηριστικό που λίγοι άλλοι τομείς μοιράζονται: οι χρήστες της ΑΙ είναι σε μεγάλο βαθμό οι άνθρωποι που το ίδρυμα καλείται να διαμορφώσει, όχι να ελέγξει. Φοιτητές και μαθητές χρησιμοποιούν γλωσσικά μοντέλα για την εκπόνηση εργασιών, περιλήψεων και εργασιών, συχνά ταχύτερα και ευρύτερα από όσο εκπαιδευτικοί και υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής μπορούν να παρακολουθήσουν. Οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούν τα ίδια εργαλεία για να επιταχύνουν τη διόρθωση, να αναπτύξουν εκπαιδευτικό υλικό ή να διαμορφώσουν ανατροφοδότηση. Ανάμεσά τους βρίσκεται μια διοίκηση υπεύθυνη για την ποιότητα της εκπαίδευσης, την εξέταση και την προστασία των προσωπικών δεδομένων συχνά ανήλικων μαθητών, χωρίς να έχει πάντα εικόνα για το τι συμβαίνει στην πράξη.
Αυτή η σχέση — χρήση που ξεκινά από τον χρήστη, όχι από τον οργανισμό — καθιστά τη διακυβέρνηση στην εκπαίδευση διαφορετική από ένα εταιρικό περιβάλλον όπου η IT αγοράζει και εφαρμόζει ένα εργαλείο. Εδώ η χρήση προκύπτει πρώτα, διασκορπισμένη σε χιλιάδες ατομικές επιλογές, και το ερώτημα του ελέγχου προκύπτει μόνο εκ των υστέρων.
Ένας κατάλογος εκπαιδευτικού λογισμικού δείχνει ποια ψηφιακά περιβάλλοντα μάθησης, συστήματα εξετάσεων και πακέτα διοίκησης έχουν αγοραστεί. Αυτή η λίστα λέει λίγα για το τι πραγματικά χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί για τη δημιουργία εκπαιδευτικού υλικού, και ακόμη λιγότερα για το τι χρησιμοποιούν οι μαθητές και οι φοιτητές για την εκπόνηση εργασιών. Ένα chatbot που είναι δωρεάν προσβάσιμο μέσω ενός browser δεν απαιτεί έγκριση από το τμήμα IT και δεν εμφανίζεται σε καμία επισκόπηση συμβάσεων.
Αυτό κάνει την σκιώδη ΑΙ στην εκπαίδευση δομικό δεδομένο, όχι εξαίρεση. Η χρήση είναι διασκορπισμένη ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς που αποφασίζουν ατομικά πώς χρησιμοποιούν ένα εργαλείο, σε φοιτητές που πειραματίζονται χωρίς κανείς να ρωτά, και σε τμήματα του οργανισμού — από τον προγραμματισμό ωρολογίου προγράμματος έως τη συμβουλευτική σπουδών — που αναζητούν βοηθητικά εργαλεία ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Μια πλήρης εικόνα απαιτεί λοιπόν όχι μόνο μια τεχνική καταγραφή, αλλά και μια ερώτηση προς τους ανθρώπους που δουλεύουν καθημερινά με αυτά τα εργαλεία: τι χρησιμοποιείτε, και για ποιο σκοπό.
Αυτή η ερώτηση δίνει μια ειλικρινή απάντηση μόνο αν δεν συνοδεύεται από κύρωση. Ένας εκπαιδευτικός που παραδέχεται ότι εργασίες διορθώνονται με τη βοήθεια ΑΙ, ή ένας μαθητής που εξηγεί πώς συντάχθηκε μια εργασία, δεν το κάνει αν υπάρχει κίνδυνος η χρήση αυτή να αντιμετωπιστεί ως παράβαση. Τα ιδρύματα που κυρίως θέλουν να γνωρίζουν τι συμβαίνει, επωφελούνται λοιπόν από μια προσέγγιση που πρώτα καταγράφει τη χρήση και θέτει το ερώτημα της επιθυμητότητας και των κανόνων ξεχωριστά και αργότερα. Όποιος θέτει τα δύο ερωτήματα ταυτόχρονα, δεν παίρνει απάντηση στο πρώτο.
Δεν έχει κάθε χρήση ΑΙ σε ένα σχολείο ή ίδρυμα την ίδια βαρύτητα. Ένα εργαλείο που βοηθά τους εκπαιδευτικούς στη διαμόρφωση ανατροφοδότησης σε μια έκθεση έχει διαφορετική επίδραση από ένα σύστημα που συμμετέχει στη βαθμολόγηση μιας εξέτασης, ή ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται στην επιλογή φοιτητών για ένα πρόγραμμα σπουδών. Όπου η ΑΙ συμμετέχει σε μια απόφαση για έναν μεμονωμένο μαθητή ή φοιτητή — έναν βαθμό, μια συμβουλή, μια εισαγωγή — το επίπεδο κινδύνου είναι υψηλότερο απ' όπου η ΑΙ απλώς εξοικονομεί χρόνο σε προπαρασκευαστική εργασία.
Αυτή η κατηγοριοποίηση κατά ρόλο και κίνδυνο είναι απαραίτητη για να κατανεμηθεί σωστά η περιορισμένη προσοχή. Δεν απαιτεί κάθε χρήση την ίδια εποπτεία, και μια προσέγγιση διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει όλα εξίσου, χάνει την επισκόπηση ακριβώς στα σημεία όπου ο κίνδυνος είναι υψηλότερος.
Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν συχνά ήδη μορφές εποπτείας: μια επιτροπή εξετάσεων, ένα συμβούλιο συμμετοχής, έναν υπεύθυνο προστασίας δεδομένων, ένα σύστημα διασφάλισης ποιότητας. Η διακυβέρνηση ΑΙ λειτουργεί καλύτερα όταν συνδέεται με αυτές τις υπάρχουσες δομές παρά όταν δημιουργείται ένα ξεχωριστό, νέο κύκλωμα δίπλα τους. Η επιτροπή εξετάσεων που ήδη καθορίζει ποια βοηθητικά μέσα επιτρέπονται σε ένα τεστ, είναι ο λογικός τόπος για να αξιολογείται και η χρήση ΑΙ. Το ερώτημα της διακυβέρνησης δεν είναι λοιπόν μόνο ποιοι κανόνες θα ισχύσουν, αλλά και σε ποιον εντός του υπάρχοντος οργανισμού θα ανατεθεί η εποπτεία.
Το ισχύον νομικό πλαίσιο — τι είναι υποχρεωτικό, για ποιον, και σε ποιο χρονικό ορίζοντα — περιγράφεται αλλού. Εδώ το ζήτημα είναι ο μηχανισμός: να γνωρίζετε τι χρησιμοποιείται, να γνωρίζετε ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτό, και να μπορείτε να το αποδείξετε προς τη διοίκηση, τον εποπτικό φορέα ή τους γονείς.
Ο εκπαιδευτικός τομέας μοιράζεται με άλλα περιβάλλοντα το γεγονός ότι η σκιώδης ΑΙ αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση, αλλά ο λόγος διαφέρει. Ενώ η διακυβέρνηση ΑΙ στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες καθορίζεται κυρίως από την εποπτεία μεμονωμένων αποφάσεων πελατών, και η διακυβέρνηση ΑΙ στον κλάδο ΤΠΕ περιστρέφεται γύρω από ΑΙ που γίνεται η ίδια μέρος του παρεχόμενου προϊόντος, στην εκπαίδευση το θέμα αφορά μια μεγάλη ομάδα χρηστών που δεν έχει επίσημη θέση στον οργανισμό αλλά αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής χρήσης. Αυτό είναι μια διαφορετική πρόκληση από τη διακυβέρνηση ΑΙ στο λιανικό εμπόριο, όπου η χρήση συνήθως εντοπίζεται σε εργαζομένους με συγκεκριμένη λειτουργία.
Ένας κατάλογος του ποια ΑΙ χρησιμοποιείται και από ποιον, είναι ένα πρώτο βήμα. Το ερώτημα που ακολουθεί είναι πιο συγκεκριμένο: ποιο μέρος της εργασίας που κάνουν σήμερα εκπαιδευτικοί, υποστηρικτικό προσωπικό εκπαίδευσης ή στελέχη πολιτικής, είναι κατάλληλο να αναλάβει η ΑΙ, και ποιο μέρος όχι. Αυτό είναι ένα ερώτημα ανά εργασία, όχι ανά λειτουργία ή τμήμα. Η σκανάρισμα εργασίας της FTE TO AI το υπολογίζει σε επίπεδο εργασιών και δείχνει ποιο μέρος της εργασίας μπορεί όντως να αυτοματοποιηθεί, ανεξάρτητα από το ερώτημα ποια εργαλεία ήδη κυκλοφορούν για αυτό τον σκοπό.
Vraag maar. Governance begint bij weten wat er draait — ook wat niemand heeft goedgekeurd.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.